Reklama

Akcja dom

Skupieni na Nowonarodzonym

2019-01-02 12:59

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 1/2019, str. VI

Ks. Adam Stachowicz
Legion Maryi w radomyskim domu rekolekcyjnym

Do świąt Bożego Narodzenia przygotowywaliśmy się w różnoraki sposób. Zróbmy dziś podsumowanie rekolekcji i dni skupienia, jakie przeżywali członkowie Akcji Katolickiej, Legionu Maryi i uczestnicy rekolekcji duszpasterstwa niesłyszących

Akcja Katolicka

Co roku w Adwencie członkowie Akcji Katolickiej gromadzą się wspólnie na diecezjalnym dniu skupienia. W tym roku gospodarzem duchowych refleksji był Parafialny Oddział Akcji Katolickiej z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Tarnobrzegu wraz ze swoim asystentem ks. Janem Zającem. Dzień skupienia poprowadził ks. Marek Kumór, Dyrektor Wydziału Duszpasterstwa diecezji sandomierskiej.

– W programie, obok Mszy św., był czas na nabożeństwa: wspólny Różaniec, Koronkę do Miłosierdzia Bożego, adorację w Godzinie Łaski, a także trzy konferencje, których przewodnią myślą było „życie sakramentalne”. Zebrani członkowie Akcji Katolickiej zwiedzili także Muzeum Siarki w Tarnobrzegu – informuje ks. Artur Barański, diecezjalny asystent Akcji Katolickiej, i dodaje: – Na te adwentowe duchowe zmagania przyjechali przedstawiciele wielu Parafialnych Oddziałów Akcji Katolickiej z całej diecezji. Spotkania takie nie tylko przygotowują na przeżycie świat Bożego Narodzenia, ale pogłębiają wiarę uczestników i budują wspólnotę.

Uczestnicząca w ćwiczeniach duchowych wiceprezes DIAK w podziękowaniu za prowadzenie rekolekcji powiedziała: – Wracamy do domu świadomi, że ciągle mamy w sobie pogłębiać wiarę i dbać o dobre życie sakramentalne, bo tylko dzięki temu dobrze przygotujemy się na przyjście Pana Jezusa.

Reklama

Legion Maryi

Trzydniowe ćwiczenia duchowe dla członków Legionu Maryi poprowadził ks. Andrzej Rams, kustosz sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Chorzelowie w diecezji tarnowskiej. Miejscem spotkania i modlitwy był Dom Rekolekcyjny „Augustianum” w Radomyślu nad Sanem.

– Konferencje, Eucharystie, nabożeństwa, wspólny śpiew i „andrzejki” oraz wiele czasu na wspólne rozmowy wypełniły szczelnie rekolekcyjne zmagania. Nie brakło, oczywiście, czasu na spowiedź i rozmowy duchowe. Modlitwa brewiarzowa, Różaniec i Koronka do Bożego Miłosierdzia to stałe punkty trzech dni rekolekcji. W sobotni wieczór legioniści poprowadzili Wieczór Uwielbienia, a w pierwszą noc czuwali przed Najświętszym Sakramentem. Rekolekcje zakończyło zawierzenie legionistów Maryi, którego dokonali ksiądz rekolekcjonista oraz ks. Rafał Cudziło, duchowy kierownik legionowej wspólnoty Komicjum Tarnobrzeg – informuje Kazimiera Malinowska.

W rekolekcjach wzięło udział blisko 70 osób, a ok. 100 osób dojechało na zawierzenie zarządów. – Rekolekcje legionowe odbywają się regularnie dwa razy w roku, gdyż formacja legionowa wymaga szczególnej systematyczności – zaznacza duchowy opiekun wspólnoty.

Duszpasterstwo niesłyszących

Osoby niesłyszące z Ostrowca Świętokrzyskiego, Opatowa, Klimontowa, Tarnobrzega, Nowej Dęby i Rudnika nad Sanem wraz ze swoimi duszpasterzami uczestniczyli w diecezjalnym dniu skupienia. Organizatorem tegorocznego spotkania był Ośrodek Duszpasterski w Sandomierzu. Obecni byli także klerycy przynależący do seminaryjnego Koła Duszpasterstwa Głuchych. Spotkanie odbyło się w Ośrodku Rekolekcyjnym „Quo vadis” w Sandomierzu. Dzień skupienia poprowadził ks. Stanisław Gurba, diecezjalny duszpasterz niesłyszących i opiekun grupy sandomierskiej.

– Głusi skorzystali z sakramentu pokuty, wysłuchali nauki rekolekcyjnej oraz uczestniczyli we Mszy św. Koło liturgiczne niesłyszących z Ostrowca Świętokrzyskiego poprowadziło modlitwę koronką do Bożego Miłosierdzia. Na zakończenie ks. Stanisław Grygiel, duszpasterz głuchych w Ostrowcu Świętokrzyskim, pobłogosławił opłatki na wigilijny stół, które uczestnicy dnia skupienia zabrali do swoich domów. Druga część spotkania miała charakter integracyjny, a została poprowadzona przez Siostry Salezjanki Najświętszych Serc z Rudnika nad Sanem. Upominki własnoręcznie przygotowane przez s. Leę i s. Grace, wręczane niesłyszącym w ramach prowadzonych konkursów, miały charakter edukacyjny. Przypominały o tym, co jest najważniejsze w czasie świąt Bożego Narodzenia. Spotkanie adwentowe było okazją do pogłębienia wiary, budowania wspólnoty i przygotowaniem do dobrego przeżycia tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia – zaznacza diecezjalny duszpasterz niesłyszących.

Tagi:
Akcja Katolicka Legion Maryi

Srebrny jubileusz Legionu Maryi

2018-10-08 06:18

Teresa Sosenko

Archiwum parafii
Procesja z darami

W kościele pw. św. Józefa w Kraśniku odbyła się uroczysta Eucharystia z okazji 25-lecia powstania w parafii Legionu Maryi.

Legion Maryi jest apostolskim ruchem katolików świeckich, którzy pod przewodnictwem Maryi Niepokalanej wspierają nieustannie wszelkie działania Kościoła na polu ewangelizacyjnym - mówił we wprowadzeniu do Mszy św. proboszcz ks. Janusz Stefanek. Jak przypomniał, w parafii Legion Maryi został założony w grudniu 1992 r. przez ks. Stanisława Zająca, a formacją grupy zajmowała się s. Zyta ze Świdnika i legioniści z Lublina. Pierwszym opiekunem został ks. prał. Jan Strep, a prezydentem Wanda Łakoma. Prezydium przyjęło wezwanie Róży Duchownej.

W homilii ks. Stanisław Zając przypomniał, że Legin Maryi to prężny ruch Maryjny, który powstał w Irlandii w 1921 r., w przeddzień uroczystości Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Do Polski przywędrował w 1927 r., jednak wkrótce - ze względu na prześladowania - podzielił los wszystkich organizacji kościelnych w naszym kraju. Wznowił swą działalność na początku lat 80. XX w. na życzenie Ojca Świętego Jana Pawła II. Obecnie zrzesza ponad milion członków czynnych i kilka milionów członków pomocniczych w wielu krajach świata.

Czynna praca apostolska Legionu Maryi w Kraśniku Fabrycznym polega na docieraniu do coraz szerszych kręgów ludzi wierzących i niewierzących, niesieniu i pogłębiania wiary katolickiej. Podejmowane prace to: wspólna modlitwa, odwiedzanie ludzi samotnych, starszych i chorych w szpitalach, przygotowywanie do Sakramentu Bierzmowania, a także rozpowszechnianie prasy katolickiej i pomoc w organizowaniu rekolekcji parafialnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

„Chciałem cię zabić”

2019-01-08 11:58

Witold Gadowski
Niedziela Ogólnopolska 2/2019, str. 27


Archiwum prywatne

Długo stał na korytarzu, przestępował z nogi na nogę, schodził trzy stopnie niżej, aby za chwilę powrócić pod same drzwi. Wcześniej wielokrotnie widział tę scenę w wyobraźni. Czuł, jak naciska klamkę, wchodzi do środka... Dalej nie starczało mu już odwagi, by przewidywać, co się stanie. Teraz wreszcie stał przed tymi drzwiami. Przemógł chęć ucieczki i był tu... Uniesiona w górę dłoń lekko zadrżała. W końcu mruknął coś do siebie, przełknął ślinę i nacisnął dzwonek. Otworzył mu wysoki, niemal równy mu wzrostem mężczyzna. Miał bujną szpakowatą czuprynę i głębokie bruzdy pod dużymi niebieskimi oczami. Jego nieogolone policzki były blade jak u człowieka, który jest bardzo zmęczony.

– Dzień dobry, jestem... – zaczął.

– Wiem, kim jesteś – przerwał mu starszy mężczyzna i krótkim gestem dłoni zaprosił go do wnętrza mieszkania.

Z korytarza wyjrzały dwie zaciekawione twarze ślicznych dziewcząt, bez skrępowania patrzyły mu prosto w oczy.

– Moje córki – na twarzy gospodarza pojawił się wątły uśmiech.

Weszli do przestronnego pokoju. Był pełen słonecznego światła i ciężkich, staromodnych mebli. Smugi światła wydobywały obraz wirowania drobinek kurzu, które kłębiły się tuż nad podłogą. Usiedli przy przedwojennym dębowym stole.

– Palisz? – starszy mężczyzna wyciągnął ku niemu paczkę czerwonych Marlboro.

– Nie, dziękuję – odruchowo pokręcił głową.

Rozległ się trzask zapałki i starszy chciwie zaciągnął się papierosem. Słyszał, jak dziewczyny cicho szepczą za drzwiami, nie był jednak w stanie złowić sensu ich ożywionego trajkotania.

Przybysz miał ściśnięte szczęki, z trudem przeciskały się przez nie słowa. Ukradkiem spoglądał na szpakowatego gospodarza i musiał przyznać, że za młodu był zapewne bardzo przystojny. Do teraz jego twarz zachowała harmonijne, szlachetne rysy. Córki urodę odziedziczyły pewnie po nim.

Pokój był urządzony ze smakiem, regały z tysiącami książek, masywne biurko, na którym stała prawdziwa lampa od Tiffany’ego. Młody sam robił szklane witraże, potrafił więc rozpoznać precyzyjne, ręcznie wykonywane łączenia różnokolorowych kawałków barwnego szkła. W tym pokoju królował człowiek, który dobrze wiedział, czym są wyrafinowanie i dobry smak.

– Chciałem cię zabić! – powoli uniósł twarz, tak aby dojrzeć wyraz źrenic człowieka, który siedział naprzeciw.

Szpakowaty mężczyzna zgarbił się, ale ani na moment nie opuścił wzroku, wytrzymał jego spojrzenie. W pokoju zaległo ciężkie milczenie. Nawet drobiny kurzu sprawiały wrażenie, jakby zastygły w swoim bezrozumnym tańcu. Miast oczekiwanego przerażenia przybysz dojrzał, jak gospodarz spogląda na niego z rosnącym zaciekawieniem. Czuł, jak dyskretnie omiata go ciepłym spojrzeniem, wpatruje się w jego twarz, przygląda się jego dłoniom. Coś w myślach precyzyjnie szacuje.

Czytał jego ostatnią książkę. Wzruszała go i przez to jeszcze bardziej go nienawidził. Przez wiele nocy przewracał kolejne kartki, aby chwilę potem rzucać książką z rozmachem o ścianę i mleć w ustach najwulgarniejsze przekleństwa. Nienawidził tej patetycznej, napuszonej frazy, nie mógł znieść pewności, z jaką autor wypowiadał swoje ostateczne sądy. Gdyby wtedy był w pokoju obok, z całą pewnością dźgnąłby go nożem i spokojnie spoglądał na krew, która sączyłaby się z rany. Zapamiętał nawet fragment, za który najbardziej go nienawidził: „Brat Andrzej wiedział, że umrze – skromnie, bez komunikowania tego komukolwiek i rozgłaszania o nadchodzącej nieuchronności, czekał na ostatni moment. Uśmiechał się jak człowiek nie tylko pogodzony z opuszczeniem swojej doczesnej postaci, ale także rozliczony ze wszystkim, co w życiu zrobił i pomyślał, ze wszystkim, czego kiedykolwiek pragnął i czego nigdy nie osiągnął. Nadchodząca śmierć przynosiła mu poczucie coraz większej i coraz bardziej bezwarunkowej wolności”.

– Pieprzony obserwator! – młody czytelnik warczał w myślach, wspominając opis ostatnich chwil brata Andrzeja.

Gospodarz nadal palił papierosa i ciągle patrzył na niego, tak jakby starał się zapamiętać najdrobniejszy szczegół jego oblicza. Wyglądał jak człowiek, który chce się nauczyć tego, co widzi, i wbić sobie ten widok w najbardziej wytrzymałe struktury pamięci. Głosy dziewcząt za drzwiami dawno już umilkły. Znudzone zapewne poszukały sobie bardziej stosownej dla ich wieku rozrywki. W wypełnionym już wieczornym półmrokiem pokoju nagle rozległy się słowa przybysza:

– Matka nigdy mi o tobie nie opowiadała. Gdy byłem mały, mówiła, że zginąłeś w wypadku samochodowym, tuż przed moim narodzeniem – młodzieniec przerwał i nerwowo wstał z fotela. Zaczął krążyć po rozległym pokoju, aż w końcu zatrzymał się tuż przed oknem. Gospodarz widział teraz jego barczyste plecy obrysowane gasnącym światłem dnia.

– Kiedyś, jak byłem już w liceum, znalazłem wasze zdjęcia ze studiów. Wtedy powiedziała mi prawdę – młodzieniec zaśmiał się nerwowo. – Wtedy dowiedziałem się, że żyjesz. Była bardzo dumna, ale wymusiłem na niej, aby opowiedziała mi całą prawdę.

Gospodarz niepewnie podniósł się ze swojego fotela.

– Nie, jeszcze nie teraz! – warknął przybysz. Ciągle stał przed oknem, wpatrując się w pierwsze zapalone latarnie. – Jeszcze ja chcę mówić!

– Ale ja...

– Jeszcze chwila! – przybysz ponownie brutalnie mu przerwał.

– Wiem, że nie wiedziałeś. Dałeś jej przecież pieniądze na skrobankę, a potem zniknąłeś. Nigdy więcej jej nie zobaczyłeś.

– Pięć lat temu napisała do mnie list – głos gospodarza był spokojny i cichy, brzmiał jak bardziej chropawa wersja tembru młodzieńca.

Młody mężczyzna odwrócił się zaskoczony.

– List?

– Tak. Napisała do wydawnictwa. Opisała mi ciebie, twoje studia...

– Zmarła dwa miesiące temu – młodzieniec znów mu przerwał, tym razem jednak jego głos nie był już tak zimny jak kilka minut wcześniej. Podszedł do fotela i znów usiadł naprzeciw gospodarza. – Nie wiedziałem, że cię znalazła. Szukałem wśród waszych starych znajomych ze studiów. W końcu dowiedziałem się, że wyjechałeś do Łodzi, że założyłeś rodzinę. Przez te wszystkie lata życzyłem ci śmierci. Modliłem się, aby Bóg zesłał na ciebie śmiertelną chorobę, uderzył cię nieszczęściem. Przez te wszystkie lata nienawidziłem cię najmocniej, jak tylko potrafiłem.

– Wiem – szpakowaty mężczyzna znów skurczył się w ramionach.

– Skąd ty to możesz wiedzieć?! Przyjechałem tu... – młody głos zawisł na chwilę w powietrzu.

Zaskoczony gospodarz dostrzegł łzy w oczach młodzieńca.

– Przyjechałem tu, aby cię przeprosić, aby...

– Przeprosić? – starszy stuknął się dłonią w czoło.

– Tak. I prosić, byś mi wybaczył.

– Ja tobie?!

– Tak.

Starszy mężczyzna ukrył twarz w dłoniach, jego plecy zadrgały w bezgłośnym szlochu.

***

Kiedy z wielkiego okna na powrót zaczęły się sączyć pierwsze promienie porannego słońca, młody mężczyzna wstał i pocałował gospodarza w dłoń.

– Dziękuję.

– To ja dziękuję – odpowiedział gospodarz. – Wyzwoliłeś mnie z więzienia mojej bezsenności – dodał, zauważywszy pytające spojrzenie młodzieńca. – Od dwudziestu lat nie mogłem spać. Myślałem o dziecku, które się nie narodziło, o jego małych rączkach, ustach, sercu. Potem, pięć lat temu, gdy dowiedziałem się, że jednak istniejesz, dziękowałem Bogu, napisałem tę książkę, a teraz przyniosłeś mi wolność.

Młodzieniec cicho przeszedł przez korytarz – dziewczyny spokojnie spały w swoim pokoju. Zamknął drzwi najciszej jak umiał i lekko zbiegł po schodach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cierpienie można przyjąć tylko wiarą

2019-01-16 21:37

Justyna Walicka/Archidiecezja Krakowska

- To jest niepojęta tajemnica, której rozumowo zgłębić do końca nie jesteśmy w stanie. Ale jesteśmy w stanie przyjąć to naszą wiarą. Właśnie dlatego, że Pan Jezus przyjął cierpienie i z cierpieniem się utożsamił i dał się przez nie przeniknąć aż do końca i tym samym przychodzi nam z pomocą - o cierpieniu mówił abp Marek Jędraszewski podczas kolędowej wizyty duszpasterskiej w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie-Prokocimiu.

Jaonna Adamik/Archidiecezja Krakowska

Wicedyrektor szpitala lek. med. Andrzej Bałaga przywitał metropolitę i podziękował za kolejną wizytę, która, jak zaznaczył, jest wsparciem zarówno dla personelu w podejmowaniu nierzadko trudnych decyzji, jak i dla małych pacjentów w ich powrocie do zdrowia.

Prof. Szymon Skoczeń w imieniu zespołu lekarskiego i pielęgniarskiego szpitala poprosił arcybiskupa o błogosławieństwo.

Delegacja dzieci również przywitała metropolitę krakowskiego i złożyła wierszowane życzenia. Młodzi pacjenci zapewnili arcybiskupa o swej pamięci modlitewnej w ich szpitalnej kaplicy.

Metropolita wyjaśnił, że dzisiejsze czytania mówiące o tym jak Chrystus wyrzuca złe duchy i uzdrawia, dopełniają tego, co zaczęło się w Betlejem.

– Bo chodziło o to, żeby Chrystus się światu objawił jako Boży Syn. Jako Ten, który zrodzony przed wiekami z Ojca stał się z Jego woli człowiekiem po to, aby nam przynieść zbawienie.

Arcybiskup podkreślił, że w dzisiejszej Ewangelii jest także mowa o tym, że Chrystus udał się w odosobnione miejsce, by się modlić. I na słowa Apostoła, że wszyscy Go szukają, odpowiedział, że trzeba iść dalej, do kolejnej miejscowości nauczać o Bogu.

W Liście do Hebrajczyków natomiast słyszymy dziś przypomnienie tego, że Chrystus stał się do nas podobny we wszystkim – oprócz grzechu. Metropolita szczególnie podkreślił, że Pan Jezus stał się do nas podobny we wszystkim i stał się jednym z nas. Metropolita zacytował zdanie: „W czym bowiem sam cierpiał, będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom.” – Ludzie są poddawani próbom. Ludzie są doświadczani cierpieniem i to miejsce jest szczególnym nagromadzeniem ludzkiego cierpienia. Nie w postaci abstrakcyjnej, nie w postaci ksiąg o cierpieniu czy o tym jak z cierpienia ludzi wydobywać. To jest miejsce, w którym cierpienie przybiera kształt konkretnego człowieka, konkretnego dziecka. I jest to dla nas wszystkich jakaś ogromna tajemnica.

Metropolita zaznaczył, że Chrystus stał się jednym z nas także w cierpieniu, bo On naprawdę cierpiał. I pokazał jak trzeba to cierpienie przyjąć – z całkowitym zaufaniem wobec Boga, nawet, jeśli jest to niezwykle trudne.

– Bo na krzyżu Golgoty (…) było poczucie osamotnienia, była ogromna boleść, ale było też oddanie wszystkiego swemu Ojcu. I była tam także, co trzeba bardzo mocno podkreślić, błogosławiona obecność tych, którzy Pana Jezusa kochali i pozostali Mu wierni aż do końca. Zwłaszcza Jego Przenajświętsza Matka, zwłaszcza Jego najbardziej spośród wszystkich ukochany uczeń Jan. Byli przy Nim i swoją obecnością pokazywali – nie jesteś sam, kochamy Ciebie. Arcybiskup powiedział także, że zdaje sobie sprawę, że łatwo jest powiedzieć, że mamy przyjmować cierpienie. Szczególnie jeśli chodzi o cierpienia dziecka, wobec którego jesteśmy kompletnie bezradni.

– To jest niepojęta tajemnica, której rozumowo zgłębić do końca nie jesteśmy w stanie. Ale jesteśmy w stanie przyjąć to naszą wiarą. Właśnie dlatego, że Pan Jezus przyjął cierpienie i z cierpieniem się utożsamił i dał się przez nie przeniknąć aż do końca i tym samym przychodzi nam z pomocą. Bo jeśli On przeszedł przez bramę cierpienia do pełni życia, to i my ufamy, zmierzając także do Dzieciątka narodzonego w Betlejem, że nas rozumie, że nas swoją miłością ubogaci, że swoim ubóstwem podniesie i że przy wszystkich nierozumieniach tego czym jest cierpienie, a zwłaszcza czym jest cierpienie dziecka, będziemy, będąc blisko Niego, mogli z całą głębią wiary powtarzać słowa wyśpiewywane w Betlejem przez aniołów: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom Bożego upodobania, pokój ludziom dobrej woli”.

Po Mszy św. arcybiskup niosąc słowa otuchy odwiedził małych pacjentów w szpitalnych oddziałach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem