Reklama

Na chwałę Boga i pożytek ludzi

2018-03-21 09:42

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 12/2018, str. I

Ks. Adam Stachowicz
Bp Krzysztof Nitkiewicz był obecny na dniu skupienia

Organiści posługujący w parafiach oraz studenci Studium Organistowskiego wielkopostny dzień skupienia przeżywali w Instytucie bł. Wincentego Kadłubka w Sandomierzu. Z grupą ponad siedemdziesięciu osób spotkał się bp Krzysztof Nitkiewicz. W słowie zachęty do muzyków z diecezji podkreślił konieczność troski o osobiste życie duchowe.

– Waszym śpiewem i grą dotykacie największych tajemnic wiary. Spędzacie wiele czasu w bliskości Chrystusa. Można się do tego przyzwyczaić, można zadomowić się do tego stopnia w świątyni, że to, co jest niezwykłe, stanie się powszednie. Będziecie poruszali serca innych, ale sami pozostaniecie obojętni na Bożą obecność. Brońcie się przed tym niebezpieczeństwem, przylgnijcie mocno do Chrystusa. Grajcie i śpiewajcie dla Niego. Niech to będzie waszą modlitwą – powiedział Biskup.

Ordynariusz Sandomierski zwrócił także uwagę na plotki i fałszywe informacje rozpowszechniane celowo, żeby zniechęcić ludzi do Kościoła i wprowadzić w nim podziały. Zaapelował do organistów, aby nie dali się wciągnąć w żadne gry i manipulacje. Wspomniał jednocześnie o trwającym III Synodzie Diecezji Sandomierskiej. – Dotyka on także posługi organistów. Zachęcam was, abyście włączyli się w dyskusję nad powstającym projektem ustaw synodalnych. Czekamy na wasze sugestie, opinie i wskazania – apelował Biskup.

Reklama

Dzień skupienia grających na chwałę Boga i pożytek ludzi miał charakter modlitewno-formacyjny. Była to też okazja do wymiany doświadczeń i lepszego poznania się. Część modlitewną zainaugurowała adoracja Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Jak przystało na sympatyków śpiewu oraz pasjonatów muzyki kościelnej i piękna liturgii nie mogło obyć się bez nauki śpiewu oraz nowych pieśni wielkopostnych, a także eucharystycznych.

Centralnym czasem spotkania była Msza św. pod przewodnictwem ks. Leszka Chamerskiego, odpowiedzialnego za muzykujących w diecezji. Podczas homilii wskazał on na aspekt wiary, która jest kluczowym elementem odpowiedzialnej posługi organisty. W części formacyjnej przyszedł czas na wykład ks. Tomasza Lisieckiego nt. najnowszej Instrukcji Episkopatu Polski o muzyce kościelnej. Spotkanie zakończyło się omówieniem spraw bieżących oraz zaplanowaniem spotkań w rejonach.

Tagi:
organista

100. urodziny najstarszego organisty diecezji świdnickiej

2016-06-15 11:08

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 25/2016, str. 8

Krystyna Smerd
Edward Forski wraz z proboszczem ks. Markiem Babuśką

Uroczysta Msza św., bukiety kwiatów z życzeniami, muzyka i wspaniały religijny śpiew – to dary dla Edwarda Forskiego – długoletniego organisty parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Strzegomiu, współzałożyciela i dyrygenta Chóru parafialnego św. Cecylii, najstarszego honorowego obywatela miasta Strzegomia, który skończył 100 lat. Prof. Edwarda Forskiego znają w tym mieście niemal wszyscy. Jest ceniony za talent w zawodzie, skromność i wielką życzliwość ludziom. Pośród dorosłych mieszkańców nie ma praktycznie żadnej dorosłej osoby, która by go w mieście nie rozpoznawała po charakterystycznym głosie. Organy to instrument, który wybrał z wielkiej miłości do muzyki i któremu, jak i głębokiej wierze w Boga podporządkował całe życie. Za jego ogromne zasługi Rada Miejska przyznała mu w 2006 r. zaszczytny tytuł Honorowego Obywatela Strzegomia.

Edward Forski był najdłużej czynnie sprawującym swoje obowiązki organistą kościelnym nie tylko w naszej diecezji świdnickiej, ale też w Polsce i Europie. Obdarzony wielkim talentem i dziś wspaniale by jeszcze zagrał – bo muzyka organowa i gra na tym instrumencie to jego wielka pasja, gdyby mógł swobodnie pokonać schody wysokiego wejścia na chór, jak czynił to rano i wieczór w każdy zwykły dzień i wielokroć w niedziele i święta.

– Pracowałem w kościele 80 lat. Za ten czas zaszedłbym po schodach, jakby to dało się zliczyć – już chyba na Księżyc. Chór jest wysoki. Teraz nie mogę tam wejść, bo jest choroba, ale to wchodzenie nie było wcześniej żadnym problemem – mówił do nas w przededniu swoich setnych urodzin, wspominając całe życie.

Jubilat swoje 100. urodziny obchodził w sobotę 4 czerwca na wieczornej Mszy św. – zamówionej przez rodzinę, w intencji dziękczynnej i o zdrowie. Gratulacje Jubilatowi i głębokie podziękowania składali mu w tym tak uroczystym dniu również burmistrz Strzegomia Zbigniew Suchyta – w imieniu wszystkich mieszkańców, Rada Parafialna, proboszcz parafii Marek Babuśka, przedstawiciel ZUS Oddziału w Wałbrzychu. Gratulacje Jubilat odbierał również w następnym dniu – na przedpołudniowej niedzielnej Mszy św. , której oprawę muzyczną współtworzył Chór parafialny św. Cecylii, który jeszcze do niedawna Pan Profesor prowadził, i którego członkowie z wielkim wzruszeniem dziękowali swojemu długoletniemu dyrygentowi. A Chór św. Cecylii, co warto zaznaczyć, to także Jubilat, bo obchodzi obchodzi w tym roku 70. rocznicę powstania.

Edward Forski urodził się 4 czerwca 1916 r. w Wierzchosławicach koło Tarnowa (tych samych, z których się wywodził W. Witos). Jest synem Anieli i Jana. Oboje byli z Wierzchosławic. Ich syn Edward był w domu najstarszym z czworga dzieci. Pochodzi z bardzo uzdolnionej muzycznie rodziny.

– Mama nauczycielka grała na fortepianie. Tato – krawiec z zawodu, który kształcił się w szkole w Wiedniu, grał bardzo dobrze na skrzypcach – wspomina. Najpierw skończyłem gimnazjum w Oświęcimiu. Potem przeniosłem się w wieku 18 lat na studia muzyczne. To była Salezjańska Szkoła Organistów w Przemyślu, którą ukończyłem w stopniu wyższym. Od początku grałem na instrumentach klawiszowych. Zaczynałem od nauki na fortepianie w naszym domu, czego uczyła mnie mama. Nasza szkoła w Przemyślu uczyła na bardzo wysokim poziomie. Dość powiedzieć, że zaczynało nas 48, a ukończyło po 4 latach nasze studia ledwie 13. Nauczali w niej świeccy muzycy i zakonni. Do dyspozycji mieliśmy osiem organów. Pierwsze, na których opanowywałem naukę gry, to były wspaniale brzmiące przemyskie organy, istniejące do dzisiaj w kościele NMP Wspomożenia Wiernych. Potem przyszła służba wojskowa. Byłem w szkole podchorążych, którą skończyłem w 1938 r. Wtedy mówiło się już otwarcie, że wybuchnie wojna. Służyłem w 16. Pułku Piechoty. Przez około rok szkoliłem rezerwistów albo budowaliśmy z naszym oddziałem okopy. Najcięższą walkę w kampanii wrześniowej nasz 16. Pułk stoczył w okolicach Zamościa. Myśmy się tam mocno bronili przez Niemcem, a z tyłu już uderzali na nas... Rosjanie... w ostatnich walkach zostałem ciężko ranny w nogę, po wybuchu granatu. Do dziś tkwi w niej ponad 38 odłamków drobnicy, której nie dało się wyjąć, ale nogę mi uratowano. Zrobili to wspaniali lekarze – najpierw w szpitalu polowym, a potem w szpitalu w Krakowie, już podczas okupacji. Długo by o tym opowiadać.

Po wojnie p. Edward Forski pracował w gminie w Wierzchosławicach. Zajmował się księgowością, do której przygotowywała też obowiązkowo, jako do drugiego zawodu, szkoła salezjańska.

– Chciałem jednak pracować jako organista – wspomina. – Do Strzegomia przyjechałem w październiku 1951 r. z rodziną. W parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła wkrótce podjął pracę ks. Tadeusz Nieużyła, którego bardzo dobrze znałem. Był historykiem. Pod jego okiem toczyły się wielkie prace remontowe fary, która nosiła na sobie wielkie ślady wojennych zniszczeń i upływu czasu. Dlatego nie tylko zajmowałem się wtedy graniem i kancelarią parafialną, ale też i pracami porządkowymi w kościele. Szkliliśmy wszystkie okna, odczyszczaliśmy piaskowcowe filary. Czyszcząc sufit na rusztowaniach, udało mi się natrafić na schowaną pod tynkiem na suficie wspaniałą gwiazdę, którą odsłoniliśmy. Tę wysoko nad figurą Matki Bożej Strzegomskiej – wyjaśniał.

O swoim pierwszym spotkaniu z bazyliką strzegomską – w październiku 1951 r. – szacowny Jubilat mówi: – Wchodziłem wtedy do kościoła przez główne wejście. Ogrom tego kościoła mnie przygniótł do ziemi. Przez długi czas nie mogłem dojść do siebie. Czułem się w nim taki malutki. Instrument organowy opanowałem bardzo szybko, bo to przecież mój zawód, ale wrażenie, jakiego doznałem pod wpływem ogromu tego kościoła tkwi we mnie do dzisiaj i nigdy tego uczucia nie zapomnę. Gdzie się spotyka kościoły mające 28 metrów wysokości? Nawet w Warszawie ich nie ma. Są tam co prawda, wysokie kościoły, ale nie aż tak bardzo!

Długo by można było jeszcze mówić o wypełnionym owocną pracą życiu strzegomskiego organisty nestora wśród przedstawicieli tego zawodu wspaniałego zawodu. Pan Edward jest otoczony opieką i ciepłem najbliższej wielopokoleniowej rodziny córki Ewy i syna Bronisława. Dołączamy się do wszystkich życzeń – długich lat życia powrotu do zdrowia i pełni sił – z okazji jego 100. rocznicy urodzin. Tych składanych Jubilatowi przez przedstawicieli Kościoła, władze państwowe i miejskie, Radę Parafialną, chór parafialny bliskich i przyjaciół.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: rozwijajmy więź z Chrystusem Zmartwychwstałym

2018-04-22 14:47

st (KAI) / Watykan

Do rozwijania i pogłębiania więzi ze zmartwychwstałym Jezusem zachęcił Franciszek w rozważaniu przed odmawianą w okresie wielkanocnym modlitwą „Regina Coeli”.

Grzegorz Gałązka

Papież zauważył na wstępie, że liturgia czwartej niedzieli wielkanocnej pragnie nam pomóc w odkrywaniu naszej tożsamości jako uczniów Zmartwychwstałego Pana. Nawiązując do zawartych w pierwszym dzisiejszym czytaniu (Dz 4,8-12) słów św. Piotra, który wyjaśnia, że uzdrowienie chromego dokonało się mocą Jezusa, Franciszek zaznaczył, że w tym uzdrowionym człowieku jest każdy z nas, nasze wspólnoty. „Każdy może zostać wyleczony z wielu form duchowej choroby - ambicji, lenistwa, pychy - jeśli zgodzi się na ufne złożenie swego życia w rękach Zmartwychwstałego” – podkreślił Ojciec Święty.

Następnie papież wskazał, że Jezus uzdrawia poprzez swoje bycie pasterzem, który daje życie za nas, bo dla Niego nasze życie jest cenne. „To właśnie owo ofiarowanie swojego życia czyni Go dobrym Pasterzem w pełnym tego słowa znaczeniu, Tym, który leczy, Tym, który pozwala nam żyć życiem pięknym i owocnym” - stwierdził papież.

Ojciec Święty wskazał, że warunkiem, by nas uzdrowić i uczynić nasze życie radosnym i owocnym jest osobista relacja z Jezusem, będącą odzwierciedleniem relacji miłości między Nim a Ojcem. „Jesteśmy wezwani, aby poznać Jezusa. Oznacza to spotkanie z Nim, które wzbudzi pragnienie pójścia za Nim, porzucając postawy zamknięcia w sobie, aby wyruszyć na nowe drogi, wskazane przez samego Chrystusa i otwarte na szeroką perspektywę. Kiedy w naszych wspólnotach wystyga chęć przeżywania relacji z Jezusem, słuchania Jego głosu i wiernego naśladowania Go, to nieuchronnie przeważać będą inne sposoby myślenia i życia, niezgodne z Ewangelią” – przestrzegł Franciszek.

Na zakończenie papież powierzył Maryi wspomniane dzieło rozwijania coraz głębszej więzi z Jezusem a także budzenia nowych powołań, aby „wielu odpowiedziało z wielkodusznością i wytrwałością Panu, który wzywa do opuszczenia wszystkiego dla Jego królestwa”.


Oto słowa papieża w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Liturgia tej czwartej niedzieli wielkanocnej nadal pragnie nam pomóc w odkrywaniu naszej tożsamości jako uczniów Zmartwychwstałego Pana. W Dziejach Apostolskich Piotr wyraźnie stwierdza, że dokonane przez niego uzdrowienie chromego, o którym mówi cała Jerozolima, miało miejsce w imię Jezusa, bo „nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (4,12). W tym uzdrowionym człowieku jest każdy z nas, nasze wspólnoty: każdy może zostać wyleczony z wielu form duchowej choroby - ambicji, lenistwa, pychy - jeśli zgodzi się na ufne złożenie swego życia w rękach Zmartwychwstałego. „W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - stwierdza Piotr - ten człowiek stanął przed wami zdrowy” (w. 10). Ale kim jest uzdrawiający Chrystus? Na czym polega bycie uzdrowionym przez Niego? Z czego nas leczy? I przez jakie postawy?

Odpowiedź na wszystkie te pytania znajdujemy w dzisiejszej Ewangelii, gdzie Jezus mówi: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 10,11). Ta samo prezentacja Jezusa nie może być sprowadzona do emocjonalnej sugestii, bez żadnego konkretnego skutku! Jezus uzdrawia poprzez swoje bycie pasterzem, który daje życie. Oddając za nas swe życie, Jezus mówi do każdego: „twoje życie jest dla mnie tak cenne, że aby je zbawić, daję całego siebie”. To właśnie owo ofiarowanie swojego życia czyni Go dobrym Pasterzem w pełnym tego słowa znaczeniu, Tym, który leczy, Tym, który pozwala nam żyć życiem pięknym i owocnym.

Druga część tego samego fragmentu Ewangelii mówi nam pod jakimi warunkami Jezus może nas uzdrowić i uczynić nasze życie radosnym i owocnym: „Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca” (ww. 14-15). Jezus nie mówi o wiedzy intelektualnej, ale o relacji osobistej, o szczególnym umiłowaniu, o wzajemnej czułości, będącej odzwierciedleniem tej samej bliskiej relacji miłości między Nim a Ojcem. Nie zamykać się w sobie, ale otworzyć się na Niego, aby On mnie poznał. Jest to postawa przez którą dokonuje się żywa i osobista relacja z Jezusem: dać się Jemu poznać. Troszczy się o każdego z nas, dogłębnie zna nasze serce: zna nasze strony mocne i nasze niedostatki, plany, które zrealizowaliśmy i niespełnione nadzieje. Ale akceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy, nawet z naszymi grzechami, aby nas uzdrowić, aby je nam wybaczyć. Prowadzi nas z miłością, abyśmy mogli pokonywać nawet trudne ścieżki, nie gubiąc drogi. On nam towarzyszy.

A my ze swej strony jesteśmy wezwani, aby poznać Jezusa. Oznacza to spotkanie z Nim, które wzbudzi pragnienie pójścia za Nim, porzucając postawy zamknięcia w sobie, aby wyruszyć na nowe drogi, wskazane przez samego Chrystusa i otwarte na szeroką perspektywę. Kiedy w naszych wspólnotach wystyga chęć przeżywania relacji z Jezusem, słuchania Jego głosu i wiernego naśladowania Go, to nieuchronnie przeważać będą inne sposoby myślenia i życia, niezgodne z Ewangelią.

Niech Maryja, nasza Matka pomaga nam rozwijać coraz silniejszą więź z Jezusem otworzyć się na Jezusa, aby wszedł do naszego wnętrza, aby ta relacja była mocniejsza. On jest Zmartwychwstały. W ten sposób możemy Go naśladować w całym naszym życiu. Niech w tym Światowym Dniu Modlitw o Powołania Maryja wstawia się, aby wielu odpowiedziało z wielkodusznością i wytrwałością Panu, który wzywa do opuszczenia wszystkiego dla Jego królestwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Biblia w przestrzeni publicznej Wielunia

2018-04-23 11:59

Zofia Białas

W Niedzielę Dobrego Pasterza zakończył się Tydzień Biblijny. W Wieluniu jego zakończenie miało miejsce na odrestaurowanych fundamentach wieluńskiej fary. Na spotkanie z Biblią przybyli: ks. bp Andrzej Przybylski, kapłani wieluńscy, klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie goszczący w Wieluniu, wierni ( wielu z własnymi egzemplarzami Pisma Świętego), Zespół ds. Nowej Ewangelizacji Regionu Wieluńskiego z ks. Sebastianem Wyrozumskim.

Zofia Białas
Zofia Białas

Po odczytaniu Ewangelii o Dobrym Pasterzu przez ks. bpa Andrzeja Przybylskiego i po udzielonym pasterskim błogosławieństwie, każdy, kto miał własne Pismo Święte, i ci, którzy otrzymali tekst przygotowany przez Zespół ds. Nowej Ewangelizacji rozpoczęli czytanie i reflektowanie wybranego fragmentu Pisma Świętego. Czytały pojedyncze osoby, czytały grupy . Zajęte były ławki, place pod drzewami, fundamenty fary. Wszystkich zjednoczyła Biblia.

Zofia Białas
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem